Saturday, 18 October 2008

Sing to me

May I introduce you to:


Jóga

PS The name is still not for sure, so if you have ideas, let me know

Update: the name is definitely Jóga. For those who don't know, Jóga is a single by Björk. For more info, check the single's site or the Wiki.

Thursday, 9 October 2008

La mía o un poquito más

Veo poco la tele por varias razones: es mala, es aburrida, está llena de anuncios y no tengo tiempo. Sin embargo, hay un elemento que me gusta cada vez más. Los creativos y los guionistas tienen mi edad o unos pocos años más y se dedican a hacer anuncios y diálogos con referencias a pelis y otros elementos culturales de mi época, los noventa (un poco con pinzas, ya), y ponene la música del inicio de Reality Bites en anuncios o hablan de Gremlins sin mencionarlos.
Lo raro es que los receptores de estos anuncios suelen ser bastante más jóvenes que yo.
¿Pillan las referencias? No lo creo.

PS Y encima Patricia Conde copia un gag de The Simpsons imitanto a Skinner queriendo escribir la Gran Novela Americana con una historia idéntica a la de la peli de dinosaurios de Spilberg.

Wednesday, 8 October 2008

"I'm gonna make it to heaven"

El título de esta entrada es de la canción de Fame, y de fama es de lo que quiero hablar. Especialmente tras los acontecimientos recientes.
Siempre se ha dicho que la gente quiere fama, aunque fuesen sólo
quince minutos (it turns out that the 15 minutes of fame become minutes of shame, as the Family Guy episode). Pues la verdad es que yo no. Nunca he querido o tenido intención de ser famoso. Sí, claro, uno de mis sueños en la vida es que en un libro de texto de lengua o de lingüística haya una nota al pie de página diciendo que yo dije alguna tontería sobre lengua de esas que me molan a mí. Con eso sería suficiente. Y ahora que mi carrera ha dado un giro, si no de 180º, de por lo menos 45º, habría otros modos de realizar este sueño.
En mi visita a Madrid tuvimos tres encuentros con tres famosos de diferente talla. Un actor que no recuerdo cómo se llamaba, el hijo mayor de la Yerbas en Aquí no hay quién viva, entró en el bar donde estábamos tomando unas cervezas, pero yo ni me enteré, me lo tuvieron que decir. Angy, de Factor X y FoQ, pasó por delante de mí. A esta la vi y pensé “este es un momento fans” pero no hice nada, porque no sigo su carrera, no la veo en la tele (si no fuera por The Simpsons no tendría ese canal) y no recordaba su nombre en aquél momento. Estábamos en Fnac y me interesaban más los libros en japo que ella.
Al tercero lo vimos en la calle, tranquilamente caminando por la Gran Vía. Era Almodóvar. Estaba al otro lado del paso de cebra en el que estábamos esperando a que el semáforo nos diera paso. Dije: “Ese es Almodóvar, ¿no? … ¿le pido una foto o algo? … ¡saca la cámara!”. Y me hice la foto (que, por cierto, no tengo aún) con él. Le dije: “Perdona, ¿te importa hacerte una foto conmigo?”, se iba ya y le dije “Puedes decir que no”. Y él aceptó. Me considero fans de sus pelis, aunque no las tengo pero las he visto todas por lo menos un par de veces cada una.

Desde aquí, Pedro, si ves esto, te agradezco muchísimo que te hicieras la foto conmigo. En aquél momento no estabas en un festival ni nada de eso, podrías haber dicho que no pero aceptaste.

[En otro orden de cosas: si yo mido 178 y Almodóvar es cuatro dedos más pequeño que yo, y Antonio Banderas es cuatro dedos más bajo que Almodóvar (como pudimos ver en las imágenes de el festival de Donostia), y Estambul está más o menos aquí, entonces podemos decir que Antonio Banderas debe unos 165 cm.]

Algunos de los que os paseáis por aquí me habéis visto en conciertos a metros de mis cantantes favoritos y, por lo tanto, sabéis que me pongo Super Pop total cuando se acerca el momento. Pero es que es el ambiente, como cuando vas al campo o al pub a ver futbol.

Reitero, no me interesa la fama. No querría ni por asomo tener que escapar de un paparazzo, o que me llamasen de programas de esos que la gente mira los viernes por la noche y no sólo porque el presentador es guapo. Sigo teniendo un poco de fe en la humanidad y pienso que vale más el cerebro que otra cosa.
Pero es que he pensado bastante en ello. Tras los encuentros en Madriz y tras ver a un amigo ganar un premio. Y, también, al saber que un escritor que me gusta sabe que tengo miedo a volar. Me abruma la fama, en cualquier dirección. Y, aunque ensaye el discurso de recibimiento de un Oscar o un Grammy que sé que nunca llegará, no me atrae la idea de pertenecer al papel cuché.

Escuchando a espaldamaceta

Tuesday, 30 September 2008

Sigo igual

Pero es que no entiendo a la gente.

Wednesday, 17 September 2008

El cor al vent

Ja, ja sé que aquest post ve amb retard, però más vale tarde que nunca.

La setmana passada va ser la Diada. Per primera vegada en la meva vida vaig anar a Barcelona al Fossar de les Moreres en tan senyalada data. Des de Laietana fins allà, tot el carrer Princesa i part del Born estava plagat de pintades. He de dir que moltes d'elles n'eren de les que jo no en comparteixo l'opinió. Sempre he dit que quelcom que fem, ho hem de fer sense violència. Als 'graffiti', per dir-ho així, s'animava a la lluita armada.
Pensava que Terra Lliure s'havia dissolt!

Amb tot, quan vam arribar al Fossar i veure les senyeres per tot arreu, l'esperit independentista que hi ha al cor de tot català, va sortir bullint més que mai.
No puc obviar el fet que van haver esdeveniments que no tolero, com la crema de banderes espanyoles i de fotos dels reis -ja ho he dit prous vegades, jo sóc republicà joancarlista.

Val a dir que l'escena, el dia, tot acompanyava a la felicitat. Amb el gallegu ens vam fer una foto amb ambdues banderes estelades, la meva i la seva, de dos vianants participants de l'encontre.
I, per primera vegada, vaig lluir una estelada al meu pit. Vaig comprar un parell de xapes a uns sharps que hi havia a la plaça i me la vaig enganxar al pit. Aquell dia m'havia posat una samarreta que vaig fer l'any passat en honor a Björk. I què? Doncs que fa referència a la cançó "Declare Independence" del seu darrer àlbum i on, un dels motius, és la silueta de la Pica d'Estats, doncs la cançó ens insta a anar a la muntanya més alta del nostre país i plantar la nostra bandera.

A casa sempre m'han dit que sóc el catalanista de la família. Els que heu estat per aquí tot sovint i amb anterioritat, ja sabeu que, quan dic catalanista, em refereixo al sentit estricte que la RAE dóna al mot. És a dir, qui estima i aprecia la cultura catalana. No he estat mai nacionalista, doncs penso que el nacionalisme és el pitjor dels fundamentalismes. Potser el meu diàleg pot semblar que ho sigui, però tot és dit des del respecte. A més, defenso quasi totes les causes (i dic quasi doncs n'hi ha que trepitgen les llibertats d'altres).

Ahir vam decidir moltes coses sobre política mentres preníem salmorejo. Al cap i a la fi, amb vermut tot entra millor.

Títol extret de 'Al vent' de Raimon

Against the wall

I'm still in Madrid. Aún estoy en Madrid. Encara sóc a Madrid.

Pero ya mañana volvemos a Tarragona (y a Barcelona, claro está).

¿Cómo se define la amistad? Me lo pregunto a veces y no sé qué responderme a mí mismo. Y, ¿cuánto dura? Porque, ¿puede uno decir hasta aquí, up to here I care about you? Jo no ho crec.

Estos días en Madrid --queporciertomencantaylagentesmuymaja-- he visto amigos que hacía tiempo (que) no veía. Gente con la que había perdido el contacto a penas por algún correo electrónico aquí y allí. Pero también gente que conozco poco y que quiero conocer más. Y gente que quiero mucho y que he seguido queriendo aún con las horas.

Nunca he sido un buen quitter. Mentira. Dejé de fumar, dejé dos carreras, dejé muchas cosas e incluso he dejado a gente -las menos, todo sea dicho. Pero no he dejado de querer. A veces me aburro o we grow appart, because time and distance makes it difficult. Però no he deixat d'estimar.

Fue mi cumple y me gustó estar aquí. La gente importante me felicitó y algunos se olvidaron o lo hicieron al día siguiente o a través de un soporte que no me gusta. No me importa, nunca he sido mucho de cumples, la verdad. Pero han habido dos personas importantes que no me han felicitado. Ella no me molesta, por alguna razón. Pero él... me duele en toda el alma. Se lo he dicho, y ha dicho que sorry. Pero eso no ha cambiado nada. Mi corazón ha palpitado unos segundos pero ya está. Si ya lo sé, sóc un imbècil.

¿Cuándo y cómo deja uno de querer?

Por suerte, tengo amigos que me ayudan, que me apoyan, que vigilan lo que como, que me invitan, que me inspiran, que me seducen, que me abrazan, que me dicen qué no ponerme, que saltan en los bares, que sonríen porqué sí, que hablan con acento, que se ponen contentos, que no están cuando debieran, y que etán nerviosos.

Y estás tú. Y la distancia no importa, poque Il y a longtemps que je t'aime.

In my head, this movie's soundtrack and Alanis.

Friday, 5 September 2008

I'm like the white bunny

Indeed. I am like the rabbit of Alice.

Well, not really. Because what I do have now is time. Oh, well, not now now as I am about to go. The thing is that I still have no Internet at home and it pisses me off. When I am doing random things I keep wanting to check something on the net. I have a long long list of things to check. But when I come here to the library I have no time. Oh well!

Thought, I don't have much to tell. Changes are happening in my life and I am experiencing so much ... what's the word... stress? Well, I guess so.

New projects are happening. I have changed careers and I am very much looking forward starting. It will be a challenge but I will surely overcome it.

Next week fabulous friend is coming, we are going concerts and to spend some time with some other fabulous friend, we are going to Madrid, spending fabulous time with friends and family and coming back to be friends of a friend.

Many things happening and I am excited.

Hope I can manage.

Just wanted to update a bit as I am totally disappeared. But everything is fine.

Speak soon