Showing posts with label life. Show all posts
Showing posts with label life. Show all posts

Wednesday, 5 November 2008

Tocando a suelo

Día Tonto
Pastora



Me he quedao plancha'
De no saber dónde voy a ir a parar.
Me he hecho un croquis pa’ controlar el sistema
Pero hay una tecla que toco y toco
Y nunca suena.
Qué será esa nota que me da tantos problemas?
Qué bien me sientan los treinta!
Aunque mi piano chute cómo quiera.

Llorar...

Hoy tengo un día de esos majaderos
Que me cae mal to’ el mundo
Y que lloro porque quiero
Que el desorden me acompaña
Que el descuido me amenaza
Que me arrimo a la nevera
Y no me apetece nada de nada

No puedo dejar de llorar, tengo el día tonto...
De esos que por más que salte
Toco el suelo pronto.
Y correr del revés, qué merdé!

Debe ser que al verte he nota'o que la risa va y viene
Y tú vas pasando
Y he busca'o en la planta de mis pies
Un camino al placer.

Llorar...

Debe ser que el tiempo me ha vicia'o
de vivir tan deprisa y vivir derrochando
Me vestiré despacio y volveré
A tantear por mis pies.

Monday, 3 November 2008

Sobre consejos

Uno llega un momento en la vida en que cree que lo tiene todo. Bueno, yo aún no he llegado a este momento pero puedo decir que creí que la calma después de la tempestad había llegado. Mis agraciadas (de dar gracias) vacaciones en Madriz me habían hecho sentir que lo malo ya había pasado, pero uno se confía y ¡Zas! un muro ernorme de hormigón justo delante de ti y ni te has dado cuenta.
Me han dado muchos consejos en esta vida. Algunos buenos y algunos malos. Algunos que he seguido y otros que he decidido ignorar. La ironía en la vida la buscas tú, que sino, luego dicen que fíjate pero si no es irónico.

Uno de ellos es tanto más que una máxima o una verdad importante: "Es que tú no eres él/ella". Pues claro, obvio, ¿no? Ya, sí, eso obvio, pero es que me pasaba la vida diciendo "Es que si yo fuera él/ella haría esto de tal manera". Este consejo intento seguirlo, pero aún con todo esto me da coraje pensar que la gente no sea como yo, bueno, como la parte buena de Yo. Veo a la gente tirar papeles al suelo, no reciclar, no pensar en los demás, no darse cuena de que están equivocados, romper corazones... y yo pienso... ¿por qué no será la gente un poco más... como yo?

Otro consejo que me han dado, sobretodo en los últimos meses con menos asiduidad de la que me gustaría, es que debiera olvidar. Sí, claro, olvidar aquello que quiero olvidar hace tiempo que quiero olvidarlo, pero en este caso es, cuando algo deja de interesarte, algo deja de ser necesario en tu vida, pues a otra cosa mariposa. Pero es que las personas que fueron importantes en mi vida, lo son para siempre. Olvidad, querer... sí, también es dejar de querer. Hm, este lo intento, pero no puedo. Aunque the big chunk está ya tragado, todavía faltan los últimos granos.

El tercero, más reciente y menos practicado es la necesidad de no pensar. Sí, no pensar. Y yo que creía que lo que me diferenciaba de la resta de la humanidad era precisamente por esta manía que tengo en pensar. Pensar en esto, pensar en aquello. Pensar en ti. Y un poquito en mí. Pues vaya. "Disecciono todo cada día" y encima ahora viene este y me dice que no piense. Ostras, es que esto sí que no me lo esperaba. ¿Podré ponerlo en práctica? Pues no lo sé, pero creo que será difícil.

Aunque en cierta manera todos son buenos y todos tienen razón. Me gustaría poder unir los dos últimos y ayer no haberme dado cuenta de que pasado mañana es una fecha que no quiero recordar.

Salud desde la no atención.

Monday, 18 August 2008

Is there any left?

Yo a veces pienso que soy imbécil. Creo que ya lo he dicho alguna vez, que quizás soy yo el imbécil y no él o ellos.
No, porque definitivamente él es imbécil pero además de los grandes.
Pero sí, yo también lo soy un poco. Lo soy porque me lo creo todo, porque me dicen ay yo yo digo uy. Porque uno va y se come con patatas lo que crees que son cumplidos pero no son más que juegos.
Y es que yo no sé aceptar los cumplidos. Fíjate, ni cosas tan obvias como las que a veces veis por aquí.
Pero lo peor es que todo fue de repente. Me sentí lleno y sonriente un día y al momento siguiente ya nada. Todo se convirtió en vacío.
¡Qué pena!

Aunque quizás tengo que aceptar las cosas como son y agradecer a Dios nuestro señor por haberme dado, siquiera unos momentos de sonrisa.

Adjusting to this "new" life here in Spain, again, is taking longer than I would like. Thought, I knew this was going to be this way.
I'm sick and tired of everything. I am tired of hoping and want-ing, and failing.

I wish I could stop to hope.

Alanis Morissette
Simple Together




You've been my golden best friend
Now with post-demise at hand
Can't go to you for consolation
Cause we're off limits during this transition

This grief overwhelms me
It burns in my stomach
And i can't stop bumping into things

I thought we'd be simple together
I thought we'd be happy together
Thought we'd be limitless together
I thought we'd be precious together
But i was sadly mistaken

You've been my soulmate and mentor
I remembered you the moment i met you
With you i knew god's face was handsome
With you i suffered an expansion

This loss is numbing me
It pierces my chest
And i can't stop dropping everything

I thought we'd be sexy together
Thought we'd be evolving together
I thought we'd have children together
I thought we'd be family together
But i was sadly mistaken

If i had a bill for all the philosophies i shared
If i had a penny for all the possibilities i presented
If i had a dime for every hand thrown up in the air
My wealth would render this no less severe

I thought we'd be genius together
I thought we'd be healing together
I thought we'd be growing together
Thought we'd be adventurous togheter
But i was sadly mistaken

Thought we'd be exploring together
Thought we'd be inspired together
I thought we'd be flying together
Thought we'd be on fire together
But i was sadly mistaken

Friday, 4 July 2008

Saturday, 28 June 2008

Quién dijo



¿Quién dijo que llorar de tristeza era bueno?

Fui yo.

Bueno, pues lo borro.

Llorar es bueno sólo si la tristeza es por una peli.





Listening to
Colorful Drinks, perhaps I shouldn't.

Monday, 2 June 2008

Descobriment



Assegut en un banc llegeixo un llibre recomanat per una noia que es queda cega. No és que me l'hagués recomanat ella, perquè me l'ha recomanat molta gent, però hi ha alguna connexió impalpable entre aquest llibre de gat i amb la cantant txecoslovaca.


Aixeco el cap i miro el cel, pensant en la darrera frase. Un ocell vola i, per un instant, es queda quiet deixant que el vent faci la feina. No es mou, però no cau, perquè el vent el manté a l'aire.



Els animals també senten la felicitat d'ésser viu.

Saturday, 10 May 2008

Need

I don't need wise words. I don't need big words.

I just need a hug.